Jacob Stins
 

Levensverhaal:

Jacob Stins was een eenzelvig mens. Hij zocht haast geen contact met anderen, alleen af en toe met de buren aan het einde van de Zuiddijk, zoals Jan en Rie Bruin en de familie Rozema naast hem, daar had hij wel wat aanspraak aan. Stins sleet zijn dagen in relatieve eenzaamheid. Bovendien zorgde hij slecht voor zichzelf.

Het was aan diezelfde buren te danken dat Jacob Stins in 1997 op tijd uit zijn huisje werd gehaald, anders was hij aan onderkoeling en uitputting gestorven. Eerder al had hij aan de buren verteld dat hij veel geld in huis had. Vlak voor hij uit zijn huisje vertrok, is het geld voor hem naar de bank gebracht. Alles was in één koffer en één tas gestopt. En verbazingwekkender was dat het allemaal nieuwe bankbiljetten waren van tweehonderdvijftig en vijfhonderd gulden; keurig verpakt in enveloppen van bankafschriften. De voormalig gereedschapsmaker van de Artillerie Inrichtingen bleek een spaarzaam en uitermate zuinig mens. Hij had meer dan achthonderdduizend gulden bijeengebracht.

In de weken erna, ondanks zijn verzwakte gezondheid en zijn hoge leeftijd (85) knapte hij aardig op. Zijn laatste jaren sleet de in Broek op Langedijk geboren Stins in het Erasmushuis in Zaandam. Tot zijn overlijden op 24 september 2004, hij was inmiddels 92 jaar, was hij betrokken bij de oprichting van de naar hem zelf genoemde stichting: het Jacob Stinsfonds.

Nog voor zijn dood had hij bepaald dat zijn nalatenschap niet moest vervallen aan de staat, of zomaar links en rechts kon worden weggesmeten. Natuurlijk, de erven Stins kregen een portie, de fiscus het zijne, evenals het Wilhelminafonds voor de kankerbestrijding. De rest zou een zorgvuldige bestemming krijgen en voor de Zaanse bevolking moeten worden gebruikt. Dat moest gaan in de vorm van een jaarlijks te besteden geldbedrag voor een sociale/culturele/levensbeschouwelijke of wetenschappelijke instelling. Of voor een instelling die het algemeen nut beoogt of voor prestaties op sociaal/cultureel/wetenschappelijk gebied.